وبلاگ شخصی داوود امین الرعایا   (ساتوآ)

نقطه ضعف

همه ما نقطه ضعفهایی داریم

از کم رنگ تا پررنگ

از حیاتی تا بی اهمیت

وقتی توی خیابون با یک غریبه دعوامون می شه اون ادم ناخوداگاه دست روی کم اهمیتها می گذاره و بهشون توهین می کنه

وقتی با ادمهای نزدیک،خیلی نزدیک دعوامون می شه اون ادم ناخوداگاه به حیاتی ترین هاشون توهین می کنه

شاید برای کسی پدر مادرش باشند

برای کسی ملت و ملیتش

برای کسی دین و مذهبش

نکته مهم اونجاست که اون ادمها پیدا می کنند و مارا تا سرحد مرگ رنج می دهند

و ما واکنش نشان می دهیم

همینطوری میشه که جلوی قاضی می ایستند و می گویند

جناب قاضی دست خودم نبود

خون و خشم جلوی چشمانم را گرفت

دیگه هیچی نفهمیدم

به خودم که اومدم دیدم طرف افتاده و دیگه نفس نمی کشه

به خدا دست خودم نبود

به خدا دست خودم نبود

وقتی کسی که به من نزدیکه می خواد بهم توهین کنه

اول تمرین کردنم را مسخره می کنه و همه این کارها را بی فایده و مسخره می داند

قدم دوم توهین به استادانم  و اشاره به کلاه بردار بودن و شیاد بودنشان است

قدم سوم توهین به شاگردانم و هم کلاسی هایم است

توهین به ری کی و دست نوشته هایم اجزای بعدی این حرکت خودجوش را تشکیل می دهد

همه این ها همه جا در همه وقت بین افراد مختلف پیش می اید

چیزی که برایم مهم است این است که چرا

ری کی استادانم تمریناتم دست نوشته هایم شاگردانم و دوستانم نقطه ضعف من شده اند؟

چرا می شود با توهین به انها مرا عصبانی کرد؟

چرا می شود با مسخره کردن انها مرا دیوانه کرد

جواب ساده است

تعصب

تعصب تعصب

جهل جهل جهل

نبود ایمان ایمان ایمان

برگی از دفتر خاطرات یک دیوانه در قفس

دوستتان دارم ای عاقلان ازاد

داوود امین الرعایا

دی ما 92

تبریز